De Civiele Eenheid is eigenlijk vooral begonnen als een reactie. Een reactie op hoe bedrijven steeds vaker lijken te werken en op hoe wij als mensen met elkaar om (laten) gaan. De eeuwige drang van bedrijven en dus aandeelhouders naar meer winst ten koste van alles. Meestal ook ten koste van mensen. Met daarnaast een ernstig gebrek aan enige visie.

Er was vanuit mijzelf dan ook sterk de behoefte aan iets anders. De werkgever worden die ik zelf had willen hebben. Behoefte aan een plek waar mensen lekker zichzelf kunnen zijn, je niet over je schouder hoeft te kijken en waar je oprecht iets waardevols met elkaar op kunt bouwen.

Een kleine hechte gemeenschap waar je elkaar oprecht kunt vertrouwen en sterker maakt, waar plezier net zo belangrijk is als professionaliteit.

Geen hokjes. Geen hiërarchie, managementlagen of HR-gedoe. Geen verborgen agenda’s. Geen processen om processen. Gewoon een groep leuke en ambitieuze mensen die voor elkaar deuren opent, plafonds verhoogt en samen er naar streeft om verder te komen. Zonder consessies te doen aan het werkplezier en privé geluk.

Niet iedereen past dan ook bij ons. En wij passen niet bij iedereen. Dat vinden we logisch. Maar als het past, bieden we een veilige thuisbasis en/of een waardevol partnerschap. Zonder gedoe want we kunnen op elkaar bouwen. Zo wordt werk in de civiele techniek verdomd leuk.